پنجره

فينيش!

مينا — Mon, 16 Jun 2008 23:08:00 GMT

فينيش!

فاطمه(س)،الگوي من...

مينا — Fri, 13 Jun 2008 13:26:00 GMT

بسم الله

تنها چيزي كه بعد از نه روز باعث شد كمي مغز مباركمان را به كار بندازيم و پستي روي وبلاگ جاري كنيم دعوت جناب منطقه ممنوعه بود...به هر حال خدا خيرشان دهد كه رغبتي در ما براي نوشتن ايجاد كردند!اين امتحانات اعصاب ما را به شدت متشنج و پاره پوره مي كنند!اول كه از سر جلسه ي امتحان مي آيي بيرون غلطت فقط بيست و پنج صدم است .بعدا تبديل مي شود به پنج شش نمره ناقابل...چه دارم مي گويم...بحث عوض شد...آهان...داشتم مي گفتم دعوت شديم به يك موج فاطمي خواهرانه!قرار شده روز تولد حضرت علي اكبر هم برادرانه شود!موضوع موجمان هم هست: 1)بررسي الگو گيري از خانوم فاطمه زهرا(س) 2)نقد فاطمي وبلاگ

1)هميشه،چه الان و چه وقتي كه تازه ميخواستيم به قولي به سن تكليف برسيم و تازه چادر بهمان مي دادند و نمي دانستيم كه چگونه سر كنيم الگو گيري از حضرت فاطمه را به عنوان يك زن به تمام معنا از همه ي جهات به ما گوشزد مي كردند.آنقدر زياد كه ديگر براي ما به صورت ارزشي در آمده.اما ملاك فقط شنيدن و گوش كردن نيست.عمل هم مهم است.خيلي وقت ها ما آنقدر از شخصيت روحاني حضرت زهرا دور مي شويم كه الگو گيري از ايشان برايمان تقريبا غير ممكن نشان مي دهد.با گفتن اين حرف ها كه حضرت زهرا كجا و من كجا...اما همان تلاش هم براي فاطمي زندگي كردن خود آنقدر اراده مي خواهد كه خيلي ها ندارند...آن زهرايي كه همه بارها مي ديدند كه پدر جلوي پايش بلند مي شد و هر وقت از در خانه اش ميگذشت مي ايستاد و سلام مي كرد و بعد مي رفت...همان زهرايي كه در فرزند داري و شوهر داري و رابطه با معبودش نمونه بود...او زن نمونه بود و گوشه اي از زندگيش آنقدر براي ما نكته هاي با ارزش دارد كه به عنوان يك انسان جايز الخطا مي توانيم زندگي خود را با آنان بسازيم...پي نوشت:دعا كنيد لااقل لياقت همين چادري كه از حضرت فاطمه داريم را داشته باشيم...

2)در مورد نقد فاطمي وبلاگ بهتر مي توانم بگويم آنقدر كوتاهي كردم كه شرمنده هستم...مطمئنا پرداختن به حضرت زهرا فقط مخصوص ايام فاطميه نيست و نام مبارك ايشان بايد در تمامي مطالب وبلاگ تجلي كند...بارها شده كه با خودم تصميم گرفتم كوتاهي را كنار بگذارم اما...نقد فاطمي وبلاگم براي من نتيجه اي تلخ داشت.اما خودش باعث شد كه بيشتر مراقب باشم و بيشتر سعي كنم...

دعوتي هاي موج: تهاني // آغاز راه // دالان بهشت // دم مسيحايي // در هواي دوست // نوشته هاي يك ناظم // دستنوشته هاي يك كج و معوج 18 ساله // لعل سلسبيل

چادري از جنس گل ياس...

مينا — Wed, 21 May 2008 14:28:00 GMT

يا لطيف...

آخرين باري كه مي خواستم برم مناطق عملياتي به فكرم افتاده بود كه اونو هم با خودم ببرم...هيچ فكر نمي كردم كه قبول كنه...اما...زد و قبول كرد.

موقع رفتن،داخل اتوبوس بهش گفتم: چادرتو سرت كن.گفت:من كه چادر نياوردم!!!چادر اضافه ي خودمو بهش دادم و گفتم:پس اينو بپوش!حاضر نمي شد...آخر سر بهش گفتم:دلت مي ياد اولين باري كه مي خواي بري مهموني شهدا بدون چادر باشي؟اين چادر افتخار مادرمونه...حيفه اگه نپوشي...ديگه خود داني!...از همون موقع ديدم رفت تو حال خودش...

شلمچه كه رسيديم يه نگاه قشنگي بهم انداخت و گفت:مي خوام چادر بپوشم!چادر رو آوردم و كردم سرش.خيلي بهش مي يومد...از اتوبوس كه پياده شديم با يه نگاه همه اطرافو دور زد.آروم آروم رفت و نشست روي اون خاك ها...سرش رو گذاشت روي زانو هاش و ديگه هيچ صدايي ازش در نيومد.

وقتمون كم بود و بايد مي رفتيم.مسئول كاروان داشت بچه ها را صدا مي كرد و جمع و جور مي كرد.اما اون انگار نه اگار كه چيزي ميشنوه.رفتم وبلندش كردم و گفتم:ديگه بسه.بايد بريم.چادرش سر تا پا خاكي شده بود و اشك روي گونه هاش روون...خواستم چادرشو بتكونم كه گفت:نه!...نكن!اين خاك بوي حضرت زهرا مي ده...اصلا مي خوام مثل خانووم چادرم خاكي باشه...از تغيير ناگهانيش ماتم برده بود...هيچ وقت فكر نمي كردم انقدر پاك باشه...

***

تو راه برگشت بوديم.شب بود.همه خوابيده بودند.از تكون خوردناش فهميدم كه بيداره و خوابش نمي بره...انگار اونم فهميده بود كه من بيدارم.

_مينا!...

_هوم؟...

_دلم نمي خواد از اينجا بريم...

_خب نمي ريم!همين الان از پنجره مي پريم بيرون بعدش هم همين جا خيمه مي زنيم!چطوره؟...

_ديوونه!مثلا خواستم باهات درد و دل كنم!

_خب.باشه.بگو ميشنوم!...

_روز اول رو يادته؟شلمچه...

_بله...خب؟

_يه چيزي مي گم نخندي ها ولي من اون روز با خود حضرت زهرا حرف زدم...بهم گفت چادر خيلي بهت مي ياد...بعد هم بغلم كرد...بوي خوبي مي داد...مي گفت قشنگي يك زن به حجابشه.به نجابتش.هميشه پرچم منو بالا نگه دار...با همين چادر...يادت باشه افتخار من عشقم بود و چادر خاكي...

تصور اينكه چقدر راحت خانوم رو تو خيالش مجسم كرده بود و اون گفتگوي خياليش داغونم مي كرد...ديگه حرفي نداشتم كه بزنم...چادرشو گرفتم و بو كردم...بوي خوبي مي داد...بوي گل ياس...

-------------------------------------

پ.ن:همه دور و اطرافمون دارن آدم مي شن...يكي با يه نماز...يكي با يه چادر...يكي با ديدن عكس راضيه،شهيده كانون رهپويان...همه آدم شدند و من،باز جا موندم...

و باز هم ، الهي به اميد تو...

شهيد من!مرا درياب...

مينا — Tue, 06 May 2008 18:47:00 GMT

يا لطيف...

باز دوباره دلم هواي آلبومم را كرده است...همان كه دانه هاي تسبيح سبزم را كه بعد از پاره شدنش دلم حسابي شكست به ترتيب رويش چسباندم و بار ديگر شد تسبيح...همان كه داخلش را پر از عكس شهيد همت كرده ام...همان كه داخلش از فكه و طلائيه و دو كوهه نوشته ام...همان كه بسياري شب ها تا صبح باز بود و همدرد شب زنده داري ام...دوباره دلم هواي آن آلبوم قديمي را كرده است...دلم هواي جنوب و پا گذاشتن در آن خاك ها را كرده است...دلم هواي چادر خاكي كرده است...دلم هواي خيمه گاه ابولفضل العباس كرده است... پادگان... شرهاني...دهلاويه...آلبوم را باز مي كنم...به عكس شهيد همت خيره مي شوم...يادم مي آيد كه قرار بود نامه اي بنويسم...به شهدا...صفحه ي جديد آلبوم را باز مي كنم...و شروع مي كنم...:

سلام!سلام...سلامم را درياب...براي تو ميفرستمش...و دلم هم همراه سلامم به سوي تو پرواز مي كند...آخر مي داني؟دلم گنجشك شده و به هواي تو،به سوي تو پر مي زند...گاهي از دست خودش مي شكند...گاهي گريه اش مي گيرد،از دلتنگي تو...گاهي احساس آرامش مي كند،آن زماني كه احساس مي كند به تو نزديك است...گاهي اوج مي گيرد...گاهي سقوط مي كند...اما پرواز مي كند...به سوي تو...تويي كه جانت را در دستانت گذاشتي و به بهاي رسيدن به او فروختي...به چه ارزاني آن را فروختي...زيرا قيمت آن بالايي برايت بيشتر از اين ها بود...جان ديگر چه بود پيش چشم تو؟!...دلم به سوي تو پرواز مي كند...تويي كه سراسر نوري...نور ايمان و يقين و دلم مي خواهد كه خود را آكنده از نور وجود تو كند...تو زنده اي...تو اينجايي...و دلم مدت هاست كه به هواي تو پر مي كشد...پس دلم را هم درياب!...درياب مگر نه مي شكند...گريه مي كند...منحرف مي شود...كمكش كن...تو زنده اي!مرا درياب!شهيد من!مرا درياب!...

چند نما از يك زندگي

مينا — Mon, 28 Apr 2008 23:02:00 GMT

يا لطيف...

بعضي وقت ها آدم آنقدر درگير و دار زندگي،كار،درس،رفاقت و رقابت و ...غرق مي شود كه محيط اطرافش را خوب نمي بيند.سرعت تصاويري كه روي مردمك چشمانش مي نشيند روي دور تند مي افتد و بدون درك و تامل و بي هيچ حسي نسبت به آن ها از كنارشان مي گذرد.همه چيز مثل هواي اطراف،آسفالت خياباني كه هر روز،پايمان را بر رويش مي گذاريم،نوشته هاي كج و معوج روي ديوار هاي آجري،مناظر يكنواخت مسير خانه و ...عادي مي شود.آنقدر عادي كه چشممان ديگر آن ها را نمي بيند.انگار كه اصلا وجود ندارند.اما اگر ميان شلوغي و ازدحام لحظه هاي پرشتاب عمرمان،وقتي پيدا كنيم و ذهنمان را فارغ از هر دغدغه اي آزاد بگيريم،آن وقت به كشف هاي تازه اي مي رسيم.روي مسائلي دقيق ميشويم كه هميشه بوده اند و هرگز فرصت فكر كردن به آن ها را نداشته ايم.

******************

اوتوبوس شلوغ است و لبالب پر.جاي سوزن انداختن نيست.هوا گرم است و حتي پنجره هاي نيمه باز هم نمي توانند حالمان را جا بياورند.با اين حال خوشحاليم كه جايي براي نشستن داريم.وگرنه مسيري به آن طول و درازي آن هم سر پا در بيداد گرماي مرداد ماه،ترافيك شلوغ بزرگراه...به آدمهايي كه كنارمان ايستاده اند نگاه مي كنيم.در آن شلوغي احتمالا چهره ي رنجور و تكيده ي پيرمرد يا پيرزني را مي بينيم كه ميله آهني را محكم چسبيده است و عرق از سر و رويش مي بارد.فشار جمعيت اذيتش مي كند و نفسش تنگ مي شود...سر هر پيچ تعادلش به هم مي خورد و روي ديگران مي افتد.نگاه او از پشت عينك ته استكاني اش خسته است.رويمان را بر مي گردانيم و به خيابان و منظره هايش نگاه مي كنيم.خوشحاليم كه جايي براي نشستن داريم!...

******************

باران مثل آب شيلنگ از آسمان مي بارد.برقي تا ميانه ي خيابان را روشن مي كند و به دنبالش صداي رعد شيشه ها را مي لرزاند.دختر زير چتر آبي رنگش احساس خوبي دارد.داخل ايستگاه اوتوبوس ايستاده و به فضاي سبز رو به رويش خيره مانده.آن جا كه درختان كاج و بلوط سر به آسمان بلند كرده اند و قطرات پاك و زلال باران از سر و روي برگ هايشان مي چكد.هميشه عاشق باران و هواي ابري پاييز بود و دلش پر مي زد براي قدم زدن در خيابان هاي خيس از باران.اتوبوس با صدايي بلند جلوي پايش ترمز مي كند.مي خواهد چترش را ببندد و سوار شود كه صدايي از پشت سرش مي گويد:((خانم!شما را به خدا سريع تر...خيس آب شديم...))به عقب بر مي گردد.زني چادر به سر با كودكي تنگ در آغوش،زير بارش بي وقفه ي باران ايستاده و قطرات آب از سر و رويش مي چكد...دسته ي چتر در دست دختر مي خشكد!...

******************

كمي دقيق شويم...چيز هاي زيادي اطراف ما هستند...

رسم اسارت،رسم شهادت،رسم رسالت،رسم عاشقي...

مينا — Wed, 16 Apr 2008 14:41:00 GMT

يا لطيف...

خواندم:

نمازمان كه تمام شد،دست همديگر را گرفتيم و بلند بلند دعاي وحدت خوانديم.صدايمان توي راهرو مي پيچيد.نگهبان دريچه سلول را باز كرد((ساكت باشد!))گوش نكرديم.دوباره داد زد((ساكت))بقيه اگر سر و صدا مي كردند،مي ريختند توي سلول و كتكشان مي زدند.با ما نمي دانست چه كار كند،عاجز شده بود.مي گفت:((شما اسير ما نيستين.ما اينجا اسير شما شده ايم.))

دوست داشتمش...خيلي زياد...شب عاشورا توي كانون رهپويان وصال بهم دادنش...اين متن بالايي رو مي گم...

-----------------------------------------

دلتنگ نوشت من:هيچكي به جز تو عقده ي دل منو نمي دونه آقام...هيچكي به جز تو هم نمي تونه عقده ي دل منو آروم كنه...

پي نوشت:شايد دلتنگ نوشت تو هم باشه...هر چي باشه اين روزا خيليا دلتنگيشون اينه...

-----------------------------------------

يك حسرت:رسم عاشقي را تا به حال بايد فهميده باشي...حتما فهميدي...((و بنگر كه عشق تنها رسالت حسين (ع)و زينب (س) است...)) و اونا كه حسين حسين گويان رفتند،رسالتشون شد عشق...در راه دوست...رسم عاشقي همينه...هست؟

يا علي گفتيم و عشق آغاز شد...

----------------------------------------

يكي به من مي گفت:چه منظره ي قشنگي از پنجره ي اتاقت پيداس...از اينجا مي شه فهميد:زندگي زيباست...خيلي زيبا...و من گفتم:زندگي زيباست اما شهادت زيباتر...و تو بگو:حسين حسين شعار ماست...شهادت افتخار ماست...هر چي بلند تر...

بگو...حتما بگو...

يا حسين و يا علي رو هم محكم بگو...يا علي گفتيم و ...

گفتيم و...

حالا حالا...!

علي يارتون!

چفيه و پلاك جامونده...

مينا — Sat, 12 Apr 2008 08:38:00 GMT

يا لطيف...

با خوشحالي وارد شد...

مي گفت:دارم مي رم جنوب!مناطق عملياتي...يه طوري هستم!اصلا نمي دونم اونجا چجوريه...تا حالا نرفتم!به نظر تو...

مي گفت:مي خوام وقتي رفتم اونجا اونقدر با شهدا درد و دل بكنم و گريه كنم كه سبك شم...

مي گفت:به نظر تو شهادت يعني چي...شهيد يعني چي...؟اونجا اينو مي فهمم؟

مي گفت:يه چفيه با يك پلاك خريدم كه اونجا با خاك شهدا متبركش كنم كه وقتي برگشتم هميشه منو به ياد همون خاك بندازه...

مي گفت:من خيلي تعجب كردم كه شهدا چجوري قبول كردن منو اونجا راه بدن...بعدشم گريه مي كرد...

چفيه و پلاكشو گذاشته بود رو ميزش،جلو چشم...آخر سري كه مي خواست بره،

مي گفت:من اينا رو نمي برم...اگه من اونجا آدم نشدم نمي خوام اين دو هم به آتيش من بسوزند...

و رفت...با عجله...قرآن و كاسه ي آب رو برداشتم و دنبالش دويدم!تا وسطاي كوچه هم دنبالش رفتم.اما اون ديگه رفته بود...چفيه و پلاك رو هم نبرده بود...

چند روز بعد خبر رسيد كه يه اتوبوس راهيان نور تو آتيش سوخته...نمي دونم از اتوبوس و مسافراش چيزي مونده بود يا نه،اما از اون برا من يه چفيه و پلاك مونده بود كه،بوي عشق مي داد...بوي شهادت...

شب اومده بود تو خوابم...يه لبخند قشنگ رو لبش بود...

مي گفت:ديدي آخرش فهميدم شهادت يعني چي؟يعني با عشق مردن!با عشق مردن و پرواز كردن به سوي خدا...

شايد معني اي كه اون از شهادت فهميده بود اين بود...اما مهم اين بود كه شهدا بهش ياد دادن كه چجوري پرواز كنه...

شهدا زنده اند...شهدا زنده اند...شهدا زنده اند...

-------------------------------------------

پي نوشت اجباري:يه وقتايي اين چيزا كه از ذهنم ميگذره فكر مي كنم مادر يه شهيد چيكار مي كنه با يه استخوان يا يك پلاك...يا با هيچ!

پي نوشت:حتما بريد اين پستو بخونيد...چفيه ي سردم...روي شونه ي گرمش.مال وبلاگ كوثر عزيزم هست...تاثير داره...خيلي زياد...شايد رو منم تاثير گذاشته و باعث شده پستم مثل اون بشه.شده؟نمي دونم!به هر حال...(و اين پست همون چيزي بود كه باعث شد فكر كنم يه مادر شهيد چيكار مي كنه با...)

هم صحبتي با حضرت مسيح...!

مينا — Thu, 03 Apr 2008 18:35:00 GMT

يا لطيف...

چند رو پيش توسط سارا و بعدش نور الهدي به يه موج وبلاگي دعوت شدم.فكر كنم ديگه همه بدونن چيه.لازم به توضيح نيست...نامه اي به برادرم مسيح...منبعش هم اينجا بود...

___________________________________

خيلي سخت است...خيلي...نامه نوشتن براي تو...اين روزها درد و دل هاي زيادي را با تو ديده ام.اما هيچ كدام مثل آن چيزي نيست كه دوست دارم به تو بگويم...از پيروانت شكايت كنم؟نه!نمي خواهم...از خودمان شكوه كنم؟نه!اين را هم دوست ندارم!شايد بايد آن ظلم و جور هايي كه در حق اسلاممان و پيامبرمان شده است را برايت بازگو كنم.اما نه.اين هم آن چيزي نيست كه مي خواهم...دوست دارم با تو درد و دل كنم...خيلي ساده و صميمي...مي خواهم هر آنچه كه دوست دارم تو بداني و بقيه بدانند را بدون پروا به قلم بياورم...نمي خواهم مثل پيروانت غلو كنم و بگويم تو پسر خدا هستي كه خوب مي دانم اينگونه نيست...مگر نه اينكه او نه از كسي متولد شده و نه كسي را متولد كرده...اما مي خواهم تو هم صحبتم باشي...مانند پيامبرم...مگر نه اينكه تو برادر او هستي... هستي...و همراه با امام زمانمان ظهور مي كني.نمي دانم چه دليلي است براي كشيدن كاريكاتور هاي توهين آميز براي چنين شخصيت بزرگي يا به آتش كشيدن و پاره كردن چنين كتاب مقدسي!شايد ناداني و نا آگاهي و غفلت.اما خوب مي دانم كه ما شيعيان و آن ها كه پيروان دين مسيحيت هستند اصلا وظيفه مان را در غياب تو و پيامبر و امام زمانمان به درستي انجام نداده ايم...و چقدر تو و پيامبر زجر مي كشيد از ماها...چقدر سخت است تحمل اين همه...راستي!قرار بود هم صحبتم باشي...پس مي خواهم چيز ديگري را هم بدون پروا بگويم.خوب مي دانم كه نه ما و نه مسيحيان راه كامل و درستي را براي شناخت تو و پيامبران نپيموده ايم.اما از تو مي خواهم كه در اين راه كمكمان كني و حالا كه ما قدمي را براي ايستادگي در مقابل توهينات برداشته ايم تو هم ياورمان باشي تا دفعه ي بعد به جاي نوشتن نامه هاي شكوه آميز به مقابله و جلوگيري از ظلم و بي عدالتي بپردازيم...البته مي دانم كه تو در اين راه ياورمان هستي ولي دلم مي خواست خودم هم اين را گفته باشم...و تو هر چه هست از دل من مي خواني...بدون اينكه نياز به نوشتن باشد...پس ادامه اش را نمي نويسم تا خودت از دلم بخواني...هم صحبت خوب من!براي جواب دادن به نامه ام آدرس پستي سر راستي هست!قلبم!همينجا!پيش تو!منتظرت هستم!

___________________________________

مي دانم كه همه خودشان مي دانند كه هر كه اين پست را خواند به اين موج زيبا دعوت است...اما من هم به رسم موج سواري اين ها را دعوت به نوشتن مي كنم:

محسن،قافله شهدا//ياس كبود//گمگشته،به دنبال خويشتن خويش//فاطمه،پياده تا عرش//محمد،نگاهم براي تو//رضوان،خلوت من//محمد رضا ميري،تصويري از هنر مردم//parvaz،پرواز//كوثر،دالان بهشت//م.ع،رويش//

حاج همت! تولدت مبارك!

مينا — Fri, 28 Mar 2008 19:04:00 GMT

يا لطيف...

تقويم را نگاه مي كنم.امروز 9 فروردين است!3 روز ديگر...3 روز ديگر به تولد مانده است...مانده ام چطور تولدت را بگيرم؟چطور...؟چه كنم؟مي شود چشم هايم را فرش زير پايت كنم تا قدم بر آن ها بگذاري...و نور همان چشمان را شمع تولدت كنم!و كيك تولدت را شيريني وجودت در دلم كنم!سه روز ديگر...چه روز قشنگي است!تولد تو...و من به جاي اينكه خوشحال باشم دائم دارم روضه گوش مي كنم و اشك مي ريزم...از بس كه غريب آمدي و غريب رفتي...

حاج ابراهيم!حاج ابراهيم همت!با توام...آن قدر در دلم جا باز كرده اي كه تو صدايت مي كنم...آري!12 فروردين، 53 سال پيش...در همچين روزي تو پا به اين دنيا گذاشتي...و چقدر با شكوه بوده لحظه ي ورود تو...چقدر زيبا و ديدني بوده آن لحظه...آن لحظه اي كه تمام ملكوتيان به مناسبت ورودت جشن گرفتند...

حاج همت!سردار من!ما به داشتن حتي نام و ياد تو افتخار مي كنيم...تو و امثال تو بوديد كه اسلام را زنده نگه داشتيد!و امروز فقط با نام و يادت انس گرفته ايم...و سيره ات!سيره ي شهدا...

و براي بار آخر!شهيد حاج محمد ابراهيم همت!تولدت مبارك!

------------------------------------------------

شهيد آويني:من هرگز اجازه نمي دهم که صداي حــاج همـــت در درونم گم شود اين سردار خيبر، قلعه قلب مرا نيز فتح کرده است.

-------------------------------------------------------------

پ.ن:نمي شود فقط چند خطي از دل نوشت و ماجرا را تمام كرد!ماجرايي را در مورد شهيد همت پيدا كرده ام كه مي توانيد از اينجا دانلودش كنيد و بخوانيد و درس بگيريد!

پ.ن:فكر كنم بهترين تولد را زماني مي توانيم براي ايشان بگيريم كه رونده ي راهشان باشيم...همين!

دل وامانده و جامانده...

مينا — Sat, 22 Mar 2008 16:13:00 GMT

يا لطيف...

اين روزها همه از عيد مي نويسند...از جنوب...از خاطرات...

من هم مي نويسم...لحظه ي تحويل سال را در شاهچراغ بودم...و احساس نزديكي خاصي به همه داشتم...به ياد همه بودم و به ياد همه اشك ريختم و خواندم يا مقلب القلوب و الابصار را...خواندم دعاي توسل را و خواندم يا سيدنا و مولانا انا توجهنا و استشفعنا را...و دلم را همانجا جا گذاشتم و آمدم...همان دل بي قرار را...

اما... دلم چند تكه شده است...تكه اي از آن هم در جنوب جا مانده است...تكه اي پيش غريب الغربا...ضامن آهو...و نمي دانم چه كنم...

بهتر است بگذارم چند تكه بماند...شايد اينگونه بهتر باشد...

-------------------------------------------------------

رضوان عزيزم چند روز پيش منو دعوت كرد به موج سواري با احاديث!با اينكه دير شده اما خب.اجابت مي كنم:

-روزگار دنيا روز عمل است نه حساب و قيامت روز حساب است نه عمل.امام علي(عليه السلام)

پس بيشتر مواظب رفتارمون باشيم!هو شاهد و ناظر!

-هر وقت مردم به گناه تازه اي آلوده شوند،خداوند آن ها را به بلاي تازه اي دچار مي نمايد.امام رضا(عليه السلام)

پس يادمون باشه اين خودمون هستيم كه باعث به وجود آمدن بلاها مي شيم!

-آن ها كه بدون شناخت امام زمانشان از دنيا بروند،در حقيقت به مرگ زمان جاهليت در كفر و گمراهي از دنيا رفته اند.پيامبر اكرم(صلي الله عليه و آله و سلم)

اللهم عجل لوليك الفرج!

-كسي كه از دنيا به پاداش آخرت روي آورد ،از چيزي بي مقدار به امري ارزشمند روي آورده است.امام سجاد(عليه السلام)

---------------------------------------------

از سر دلتنگي:آسمان سربي رنگ...من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ...مي پرد مرغ نگاهم تا اوج...واي باران پر مرغان نگاهم را شست...واي باران باران!شيشه ي پنجره را باران شست...از دل كوچكم اما چه كسي نقش تو را خواهد شست...؟*

*:به محض اينكه اين شعر رو برام فرستادند به هر كسي دم دستم بود اس ام اس كردم!خيلي قشنگه!عاشقش شدم!

--------------------------------------------------------

امروز پنجره ي من يك ساله شد!يك سال گذشت!به همين زودي!يادش بخير.پارسال بود كه با چه ذوق و شوقي اينجا رو ساختم!و اسمش رو انتخاب كردم...

باز كن پنجره را!من تورا خواهم برد.به سر رود خروشان حيات.آب اين رود به سرچشمه نمي گردد باز.بهتر آن است كه غفلت نكنيم از آغاز!

پنجره ي من!تولدت مبارك!

--------------------------------------------------------

امسال مي خوام سالمو يه طور ديگه شروع كنم...دعام كنيد...

--------------------------------------------------------

حرف آخر:ما خاك پاي شهدا...